Siyam na pangunahing irrigation system sa Eastern Visayas ang nakapagtala ng antas ng tubig na mas mababa kaysa normal, ayon sa National Irrigation Administration (NIA). Bagama’t hindi pa ito awtomatikong nangangahulugan na tuluyan nang matutuyo ang mga kanal at mapipilitang magdasal ng ulan ang bawat palayan, malinaw na isa itong babalang hindi dapat balewalain—lalo na para sa mga magsasakang umaasa sa regular at sapat na suplay ng tubig. Ang mababang antas ng tubig ay maaaring makaapekto sa iskedyul ng irigasyon, lawak ng lupang mapapatubigan, at pagpaplano ng pagtatanim. Kapag limitado ang reserba, kailangang mas maingat ang pamamahagi upang hindi maubos agad ang suplay. Sa madaling salita, kailangang pagkasyahin ang tubig na parang huling pitsel sa handaan: lahat dapat magkaroon, pero bawal ang sobrang sandok. Mahalaga ring bantayan ang lagay ng panahon dahil ang pag-ulan sa mga susunod na linggo ay maaaring makatulong sa pagbangon ng mga pinagkukunan ng tubig. Gayunman, hindi sapat ang umasa lamang sa ulap na tila may sariling iskedyul at minsan ay mahilig mang-ghost. Kailangan ang koordinasyon ng NIA, lokal na pamahalaan, irrigators’ associations, at mga magsasaka upang maitakda ang patas na rotasyon ng tubig, maiwasan ang pag-aaksaya, at matukoy kung aling mga taniman ang higit na nangangailangan. Dapat ding regular na linisin at kumpunihin ang mga kanal, sapagkat walang saysay ang limitadong tubig kung mawawala lamang ito sa tagas, bara, o sirang pasilidad. Makabubuting pag-aralan din ang paggamit ng mga pananim at pamamaraang mas matipid sa tubig kung magpapatuloy ang mababang lebel. Sa ngayon, ang sitwasyon ay higit na panawagan para sa maagap na paghahanda kaysa dahilan para mag-panic. Ngunit kapag ang tubig ang usapan, mas mabuting kumilos habang may dumadaloy pa kaysa magpulong kapag putik na lamang ang natitira. #EasternVisayas #Irigasyon #Agrikultura