Sa loob ng mga bilangguan, kung saan karaniwang inuugnay ang katahimikan sa mabibigat na pintuan at mahahabang araw, may ibang uri ng ingay na unti-unting namamayani: palakpakan, tawanan at mga linyang binibigkas nang buong damdamin. Tampok sa ulat ng AOL.co.uk ang mga workshop sa drama na nagbibigay sa mga bilanggo ng pagkakataong umakyat sa entablado, gumanap ng iba’t ibang papel at tuklasin ang kanilang malikhaing panig. Sa mga sesyong ito, hindi lamang pagmememorya ng linya o pag-arte na parang bida sa teleserye ang pinag-uusapan. Kasama rito ang pakikinig, pakikipagtulungan, pagkontrol sa emosyon at pag-unawa sa pananaw ng ibang tao. Sa madaling salita, kailangang matutong makisama—isang kasanayang mahirap minsan kahit sa labas ng bilangguan, lalo na kapag may pila sa libreng pagkain o may kumukuha ng huling upuan. Ipinapakita ng mga workshop kung paano nagiging kasangkapan ang teatro para sa pagpapahayag ng damdamin at pagbuo ng tiwala sa sarili. Sa pamamagitan ng pagganap, maaaring masuri ng mga kalahok ang kanilang mga karanasan, pagkakamali at mga posibleng landas sa hinaharap. Hindi nito awtomatikong binubura ang kanilang mga pananagutan, ngunit nagbubukas ito ng espasyo para sa pagninilay, disiplina at pakikipag-ugnayan. Mahalaga rin ang epekto nito sa pagtingin ng publiko sa mga bilanggo. Kapag nakita silang nagsisikap, nakikipagtulungan at humaharap sa entablado, mas nagiging kumplikado ang simpleng larawan ng “mabuti” at “masama.” Ang teatro, sa ganitong paraan, ay nagiging salamin—at minsan, mas tapat pa kaysa sa makeup room mirror. Bagama’t hindi ito himalang lunas sa lahat ng suliranin ng sistema ng bilangguan, ipinapakita ng drama workshops na may puwang pa rin para sa pagkatuto, pagkamalikhain at pagbabago kahit sa likod ng rehas. Sa huli, maaaring tama nga si Shakespeare: ang buong mundo ay isang entablado. Sa mga bilangguan, ang tanong ay kung sino ang handang baguhin ang susunod na eksena. #TeatroSaBilangguan #SiningAtPagbabago #BalitangAliwan