Isang weightlifter mula Zamboanga ang nagpaalala na hindi lahat ng pinakamabigat na pasan ay bakal. Sa kanyang paglahok sa kompetisyon, nagwagi siya ng bronze medal habang tangan ang alaala ng kanyang yumaong ama—isang inspirasyong nagsilbing dagdag-singaw sa bawat buhat at bawat pagod na ensayo. Hindi man ginto ang kanyang nakuha, ang tanso ay may sariling kinang: ebidensiya ito ng tiyaga, disiplina at lakas ng loob sa gitna ng personal na pagkawala. Para sa atleta, ang medalya ay hindi lamang dagdag na bagay sa display cabinet; alay din ito sa ama niyang patuloy niyang itinuturing na kasama sa kanyang paglalakbay. Sa weightlifting, malinaw ang numero sa barbell, ngunit hindi nasusukat ng timbangan ang bigat ng pangarap at pagmamahal. Sa bawat successful lift, tila may tahimik na mensahe siyang ipinadala paitaas: “Tatay, nakita mo ba iyon?” At kung may instant replay man sa langit, malamang naka-smile ang kanyang unang coach at pinakamalaking tagasuporta. Ang tagumpay ng lifter ay magandang paalala sa mga kabataang atleta na ang medalya ay hindi laging nagsisimula sa perpektong kondisyon. Minsan, nagmumula ito sa luhang ginawang dahilan upang magpatuloy. Ang kanyang bronze ay maaaring ikatlo sa ranggo, ngunit para sa kanyang pamilya at komunidad, isa itong malaking panalo. #ZamboangaPride #Weightlifting #ParaKayTatay