Hindi na lamang pang-chatbot, meme, o mabilisang homework ang generative artificial intelligence. Sa industriya ng telebisyon sa South Korea, ginagamit na rin ito upang lumikha ng mga eksenang maaaring magmukhang kinunan nang live—kahit wala palang kamerang umikot sa mismong lokasyon. Kaya naman, kapag lumitaw sa screen ang isang pamilyar na personalidad gaya ni Faker, ang tanong ng manonood ay hindi na lang “Magaling ba ang performance?” kundi “Siya ba talaga ’yan?” Ipinapakita ng usaping ito kung gaano kabilis nagbabago ang produksyon ng Korean TV. Sa tulong ng generative AI, posibleng makagawa ang mga producer ng digital na kapaligiran, galaw, mukha, at iba pang visual na dati ay nangangailangan ng aktuwal na shooting, malaking crew, mahabang biyahe, at budget na kayang magpaiyak maging ang pinakamapangahas na accountant. Maaari nitong paikliin ang oras ng produksyon at gawing posible ang mga eksenang mahirap, mahal, o mapanganib kunan sa totoong buhay. Gayunman, may kasamang seryosong tanong ang makintab na teknolohiyang ito. Dapat malinaw sa audience kung alin ang tunay na footage at alin ang likha o binago ng AI. Mahalaga rin ang pahintulot ng taong ginagaya, lalo na kung mukha, boses, o pagkakakilanlan niya ang ginagamit. Kung walang sapat na disclosure at proteksyon, maaaring malito ang publiko, masira ang tiwala, at maapektuhan ang trabaho ng mga aktor, camera operator, visual-effects artist, at iba pang propesyonal sa likod ng kamera. Hindi naman awtomatikong kontrabida ang AI—wala pa naman itong dramatic entrance na may kulog at pulang ilaw. Isa lamang itong makapangyarihang kasangkapan. Ang tunay na hamon ay kung paano ito gagamitin nang malikhaing hindi isinasakripisyo ang katotohanan, pahintulot, at kredito. Sa susunod na manood tayo ng Korean TV, baka kailangan na nating basahin hindi lamang ang subtitles kundi pati ang maliit na paalala: “Ang eksenang ito ay maaaring gawa ng AI.” #GenerativeAI #KoreanTV #Faker