Umaasa sina Dwight Ramos at Carl Tamayo? Edu na maramdaman ng kanilang mga kasamahan sa B.League ang kakaibang init ng pagtanggap ng mga Pilipinong tagahanga sa Manila Games. Para sa dalawang manlalaro, higit pa sa isang serye ng basketball games ang kaganapan—isa itong pagkakataon upang maipakita sa kanilang teammates kung bakit tinaguriang ilan sa pinaka-masugid at pinakamaingay na tagasuporta sa mundo ang mga Pinoy fans. Sa halip na simpleng palakpakan lamang, maaaring asahan ng mga bisita ang buong arsenal ng kulturang pampalakasan ng Pilipinas: malalakas na sigawan, makukulay na banner, walang-patid na selfie request, at mga tagahangang tila may sariling stamina program. Kung may kailangang patunayan ang Manila crowd, ito ay ang katotohanang kayang maging mas matindi ang cheering kaysa sa fourth-quarter pressure. Mahalaga rin ang papel nina Ramos at Edu bilang tulay sa pagitan ng kanilang Japanese B.League teammates at ng lokal na basketball community. Bilang mga Pilipinong may karanasan sa liga, nauunawaan nila kung gaano kalaki ang epekto ng suporta ng fans sa kumpiyansa at emosyon ng isang atleta. Sa kanilang pag-asa, hindi lamang laro ang maiuuwi ng kanilang teammates mula sa Maynila, kundi isang alaala ng mainit, magiliw, at minsan ay halos concert-level na pagtanggap ng mga Pinoy. Hindi man agad masukat sa scoreboard ang lakas ng suporta, malinaw na may sariling magic ang paglalaro sa harap ng home crowd. Maaari nitong gawing mas espesyal ang Manila Games para sa mga atleta at tagahanga, habang ipinapakita rin ang patuloy na paglawak ng koneksyon ng Philippine basketball sa B.League. Sa huli, ang tanong ay hindi kung magpapakita ba ng pagmamahal ang Pinoy fans. Ang mas malaking tanong: sapat ba ang boses ng arena para marinig hanggang Japan? Malamang, oo—at baka pati kapitbahay ay mapasali sa cheering section. #ManilaGames #PinoyBasketballFans #BLeague