Apatnapu't apat na taon na ang nakalipas mula nang maganap ang EDSA People Power Revolution, at heto tayo ngayon, nagdiriwang habang patuloy na bumubulong ang multo ng nakaraan, lalo na't ang kaso ni Digong Duterte sa International Criminal Court (ICC) ay parang teleseryeng walang katapusan ang mga episode! Ayon sa mga grupo ng karapatang pantao, ang anibersaryong ito ay 'uniquely meaningful' daw. Meaningful ba talaga, o naghahanap lang ng historical parallel ang mga kritiko para sabihing, 'See? Sabi na namin!'? Habang nagpapaalala tayo sa pagbagsak ng diktadurya, hindi maiwasang ikumpara ang mga aral noon sa kasalukuyang sitwasyon. Parang déjà vu, pero imbes na Ferdinand Marcos Sr., si Duterte naman ang nasa spotlight ng international scrutiny. Ang EDSA ay naging simbolo ng paglaban sa pang-aapi, samantalang ang kaso sa ICC ay tila sumasalamin sa patuloy na pakikibaka para sa hustisya at pananagutan. Sabi nga, ang kasaysayan ay paulit-ulit, pero ang tanong, natuto na ba tayo, o paikot-ikot lang sa isang madilim na spiral? Ang mga organisasyong ito ay tila nagsasabi, 'Huwag nating kalimutan ang ating pinanggalingan, lalo na't ang mga isyu ng extrajudicial killings at human rights abuses ay parang mga multo na ayaw umalis sa ating bansa.' Nakakatuwa, di ba? Habang tayo ay nagpapahalaga sa demokrasya, mayroon pa ring mga katanungan na bumabagabag sa ating konsensya at sa pandaigdigang komunidad. Siguro, ang tunay na kahulugan ng EDSA sa taong ito ay ang pagkilala na ang laban para sa katarungan ay hindi natatapos sa isang rebolusyon; ito ay isang patuloy na paglalakbay, na minsan ay masakit, minsan nakakainis, pero sana, may liwanag sa dulo. O baka naman, mas masaya lang talaga ang mga abogado sa ICC? #EDSA44 #DuterteICC #NeverAgain