Sa gitna ng matinding tagtuyot sa Maynila, may mga residenteng matiyagang pumipila para sa rasyon ng tubig. Ngunit sa loob ng isang marangyang resort, walang tigil ang mga sprinkler sa pagdidilig ng napakalawak at luntiang golf course. Sa Filipiñana, ang ganitong matalim na paghahambing ang nagsisilbing unang tira ng direktor na si Rafael Manuel—at hindi niya kailangan ng megaphone para ipakitang may mali sa larawan. Sentro ng pelikula si Isabel, isang mapagmasid at mapanghimagsik na 17-anyos na ginagampanan ni Jorrybell Agoto. Baguhan siyang tee girl: paulit-ulit niyang inilalagay ang bola para sa mga golfer na ang pinakamalaking problema yata ay kung tama ba ang kanilang swing. Samantala, ang ibang manggagawa ay nagbababad nang ilang oras sa mga lawa upang kunin ang mga ligaw na bola. Sa paraisong ito, malinaw na may mga taong naglalaro at may mga taong literal na lumulusong para manatiling maayos ang laro. Habang gumagala si Isabel sa artipisyal na oasis—na may mga punong inangkat at maingat na itinanim—palihim niyang tinitikman ang mga pribilehiyong ipinagkakait sa mga empleyado. Dumadampi ang daliri niya sa strawberry cake ng bisita, naliligo siya sa spa at sumasaglit sa air-conditioning. Maliit na paghihimagsik ang mga ito, ngunit sa lugar na kontrolado hanggang sa huling golf ball, maging ang libreng simoy ng malamig na hangin ay tila luxury item. Naroon din si Clara, isang mas pribilehiyong kabataang nakatira sa New York. Hinihikayat siya ng kanyang tiyuhin na bumalik sa Pilipinas, pamahalaan ang negosyo ng golf equipment at tumulong labanan ang brain drain. Maganda itong pakinggan, pero kapwa nakikita nina Clara at Isabel na ang ipinagmamalaking kaunlaran ay maaaring nakatayo sa pagsasamantala at pagtataboy sa mga nasa laylayan. Kaunti lamang ang tradisyonal na banghay, ngunit umiigting ang misteryo dahil sa mga bulong tungkol sa isang nawawalang batang babae. Nang utusan si Isabel na isauli ang golf club sa presidente ng resort, ang simpleng gawain ay nauwi sa paghahanap na naglalantad ng nakakabagabag na mga lihim. Sa mahahabang kuha, satira at masiglang koreograpiya ng mga manggagawa, ginawang buhay ni Manuel ang bawat sulok ng resort. Nakakatawa ang mekanikal nilang galaw—hanggang maalala mong ang sistemang pinagtatawanan ay sila ring ikinukulong. Ang Filipiñana ay hindi lamang magandang pelikula; isa itong salaming itinapat sa lipunang berde sa ibabaw ngunit tuyot sa katarungan. #Filipiñana #PelikulangPilipino #HindiPantayNaLipunan