Sa unang pagsabak ni Louie Alas sa matinding banggaan ng Ateneo at La Salle sa UAAP, hindi lang puntos at depensa ang tumama—pati ang kakaibang enerhiya ng mga manonood. Inilarawan ni Alas ang kanyang debut sa isa sa pinakamainit na tunggalian sa collegiate basketball bilang isang karanasang may sariling pulso: maingay, emosyonal, at halos parang may kasamang sound system ang bawat dribble. Para sa beteranong coach, hindi bago ang presyur ng malalaking laro, ngunit naiiba ang bigat ng Ateneo-La Salle rivalry. Kapansin-pansin ang sabayang sigaw ng dalawang kampo, ang tensiyon sa bawat possession, at ang pakiramdam na kahit simpleng timeout ay may sariling dramatic soundtrack. Sa ganitong laban, hindi sapat ang mahusay na game plan; kailangan ding manatiling kalmado habang ang buong arena ay tila may sariling opinyon sa bawat tawag ng referee. Gayunman, nanatiling objektibo ang pananaw ni Alas. Ang ganitong mga laro, ayon sa diwa ng kanyang pahayag, ay bahagi ng dahilan kung bakit espesyal ang UAAP. Hindi lamang ito paligsahan ng talento kundi pagsubok din ng composure, disiplina, at kakayahang magdesisyon habang may libo-libong tao na biglang nagiging assistant coach. Ang debut ni Alas sa Ateneo-La Salle chapter ay nagpaalala na ang rivalry na ito ay higit pa sa resulta sa scoreboard. Isa itong taunang kaganapan na bumubuhay sa passion ng mga estudyante, alumni, at basketball fans. At kung may isang malinaw na aral: sa laban ng Ateneo at La Salle, walang neutral na tibok ng puso—maliban marahil sa mga nagbebenta ng tubig. #UAAP #AteneoLaSalle #CollegeBasketball