Habang mabilis na lumalawak ang paggamit ng artificial intelligence sa paggawa ng maiikling pelikula, may malinaw na mensahe ang ilang filmmaker sa Vietnam: kahanga-hanga ang AI, ngunit hindi nito basta-basta mapapalitan ang aktor na tao. Sa usapin ng emosyon, presensya sa kamera at mga reaksiyong hindi kayang i-program nang eksakto, nananatiling may kalamangan ang tunay na performer. Ayon sa pananaw ng mga gumagawa ng pelikula, makatutulong ang AI sa pagbuo ng ideya, visual effects, pag-edit at pagpapabilis ng ilang proseso. Para itong sobrang sipag na assistant na hindi humihingi ng milk tea break—ngunit hindi pa rin nito lubos na nauunawaan kung bakit minsan isang tingin, buntong-hininga o bahagyang panginginig ng kamay ang nagpapaiyak sa manonood. Ang hamon ngayon ay hindi simpleng “tao laban sa makina.” Mas mahalagang pag-aralan kung paano gagamitin ang AI bilang kasangkapan nang hindi isinasantabi ang malikhaing paghusga, etika at kabuhayan ng mga artistang nasa industriya. Maaaring makagawa ang AI ng eksenang mabilis at makintab, ngunit ang totoong chemistry sa pagitan ng mga artista ay hindi basta nadodownload sa isang prompt. Sa huli, ipinapakita ng diskusyon sa Vietnam na may puwang ang teknolohiya sa hinaharap ng pelikula, ngunit ang puso ng kuwento ay malamang na nasa tao pa rin. At kung sakaling maging sobrang galing na ng AI sa pag-arte, sana marunong din itong tumanggap ng “one more take” nang hindi nagha-hang. #AIatPelikula #SiningNgTao #VietnamEntertainment